Woensdag 23 november 2016

Verder na het ‘zwarte gat’

Werk je in de sport, dan heb je ongetwijfeld van tijd tot tijd te maken met deadlines. Je leeft en werkt er naar toe, en daarna ga je met een volgende uitdaging aan de slag. Nienke Wind is manager van het Aegon nationale roeiteam bij de Roeibond. Zij beleefde met Rio de ultieme deadline. “Ik had geen keuze om moe te zijn.”

Een échte baan

Nienke kwam tijdens haar studie Bewegingswetenschappen terecht bij de Koninklijke Nederlandsche Roeibond (KNRB). “Ik kwam er binnen vanuit het roeien, het was een studentenbijbaan naast het wedstrijdroeien bij de buren, Okeanos”, vertelt Nienke. “Ik heb in mijn eerste jaar ongeveer de hele KNRB doorlopen, onder andere als secretaresse en projectmedewerker. Daarna werd ik gevraagd om teammanager te worden voor het roeiteam onder 23 jaar. En vervolgens in 2010 voor het Aegon Nationale Roeiteam. Het was niet helemaal aan mijn studie gerelateerd, maar wel waar mijn hart lag. Dus ik ben er in gestapt met het idee: ik ga eerst wel naar Londen, en daarna kijk ik verder. Ik had het enorm naar mijn zin en zag toen ook wel in: dit is een échte baan!”

Spin in het web

Na Londen werd het pad naar Rio uitgestippeld. “Bij Londen was ik ingestroomd toen de voorbereidingen al in volle gang waren. Ik vond het erg mooi om nu een volledige cyclus te kunnen meemaken”, vertelt Nienke. “Mijn werk draait ook volledig om die cyclus. Natuurlijk zijn er wel andere deadlines, zoals de jaarlijkse World Cups, EK’s, WK’s en kwalificaties. Maar de Olympische Spelen zijn het echte hoogtepunt. Ik ben daarin verantwoordelijk voor de hele uitvoering; ik regel alles wat voor een topsporter nodig is om te kunnen presteren. Dat betekent onder andere coördineren, de financiën regelen, logistiek -tickets, accommodaties, boten-, en het afstemmen van communicatie, media, sponsoring en kleding. Het is erg afwisselend en ad-hoc. Ik ben de spin in het web, de connectie naar alles en iedereen, de losse eindjes aan elkaar knopen. Rio was vooral op logistiek vlak een uitdaging. Normaal gesproken zijn er in het roeien vooral wedstrijden in Europa. Dan heb je een dag nodig om je boten op locatie te krijgen. Nu gingen de boten in een container en zag ik ze pas tweeëneenhalve maand later terug in Rio. Intussen hadden we wel dezelfde type boten nodig om te trainen.”

Alles draait om Rio

“In aanloop naar Rio stond álles in het teken van Rio”, vervolgt Nienke. “Maar tegelijkertijd kun je niet alles uit je handen laten vallen. Er waren ook World Cups en een EK, en het Olympische kwalificatietoernooi eind mei. Voor sommigen had dat de hoogste prioriteit, de laatste kans voor kwalificatie voor de Spelen. Ook dat moet perfect verlopen, maar intussen draait wel alles om Rio. De periode in aanloop naar Rio was dan ook één grote rollercoaster. Je moet met volledige commitment met je werk bezig zijn. En dat heeft iedereen in het team, die gedrevenheid, de focus. Dat is heel mooi om mee te maken.”

Geen keuze om moe te zijn

En dan is er het moment van de deadline: Rio. Hoe is het om dat mee te maken? “Tot Rio was ik al continu aan het pieken, maar daar moest ik er ook staan”, antwoordt Nienke. “Ik was er vijf dagen voordat de roeiers aankwamen en had mijn tijd hard nodig. Om 5 uur ’s ochtends ging de wekker, en ik lag er meestal niet voor 12 uur ’s nachts in. Je hebt in je hoofd hoe je het wilt, wat de sporters nodig hebben, dus je zet alles op alles om dat te regelen. Ik had geen keuze om op dat moment moe te zijn. Het was ‘standje aan’, en dat kan pas ‘uit’ als je klaar bent. Het was prachtig dat er op alle drie de finale dagen medailles zijn gewonnen. Dat betekent natuurlijk ook media-aandacht, uitreikingen en dergelijke. Ook dan moet je er nog staan, maar gelukkig krijg je daar ook wel echt energie van.”

Uit de bubbel

Na Rio zijn de werkzaamheden niet ineens afgelopen. Er moeten zaken worden afgehandeld, logistiek moet er voor gezorgd worden dat het materiaal weer terug naar Nederland komt, er is administratie. “Maar je valt wel in een zwart gat”, aldus Nienke. “Ik had echt wel een soort dip. Opeens heb je weer je eigen leven terug”, lacht ze. “Je bent uit die bubbel. Alles draait even niet meer om sport, om presteren. De sporters gingen allemaal op vakantie. Ik zat daar op de Bosbaan mijn administratie af te werken achter mijn computer. Normaal gesproken is het daar heel levendig, maar nu was het erg rustig. De adrenaline was weg, de vermoeidheid kwam er uit. Ik moest wel even mijn draai weer vinden, weer nieuwe doelen voor mezelf stellen. Die enorme mijlpaal, het doel dat je steeds voor ogen had, is weg.”

Verder na de dip

“Het kost misschien twee of drie weken, maar dan kom je wel weer in je ritme”, weet Nienke nu. Ik weet ook niet zo goed of die dip vooraf wel in te calculeren of op te vangen is. Voor andere sporters en mensen die met deadlines te maken hebben wil ik toch zeggen: blijf van elk moment genieten. Het is ook super mooi om op terug te kijken, op hoe hard je er samen aan gewerkt hebt en wat je met elkaar hebt bereikt. Geef daarna gewoon even toe aan de vermoeidheid, en kijk terug op je mooie ervaringen. En geniet weer van je eigen leven. Ga bij familie en vrienden op bezoek, dat is ook heel waardevol. En daarna stel je jezelf weer nieuwe doelen.”